Έμπνευση μια λέξη με πολιτιστικό και κυρίως καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Το ελιξίριο κάθε καλλιτέχνη, κάθε ποιητή, κάθε τραγουδοποιού, κάθε δημιουργού. Απροσδιόριστο, αόριστο, τυχαίο και χρονικά ασύμμετρο. Αρκεί ένας μικρός συγχρονισμός, μια στιγμή, μια εικόνα, ένα χαμόγελο, μια κίνηση ή μια λέξη ώστε τελικά η έμπνευση να γίνει στίχος, μουσική, πίνακας, σκέψη, συναίσθημα, εικόνα,δημιουργία και κίνητρο.

Τι είναι άραγε αυτό που μπορεί να εμπνεύσει;

Αρχικά είναι το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και εν συνεχεία όλα όσα συντελούν στην συγκρότησή του σαν μια γενικευμένη οντότητα. Η φύση, η ύλη, η κοινωνία, οι άνθρωποι και όλοι οι σύνδεσμοι που κρύβονται μεταξύ τους.

Είναι σημαντικό να εμπνέεσαι από ανθρώπους και ακόμη πιο σπουδαίο να εμπνέεις ανθρώπους. Σαν την ιδανική σχέση δασκάλου μαθητή, όπου o δάσκαλος εμπνέει την μάθηση και καθοδηγεί την γνώση. Σχέση αμφίδρομη που τελειοποιείται με την αντιστροφή ρόλων ενώ ο εμπνευστής γίνεται εμπνεόμενος.

Στην γοητευτική τέχνη του εμπνέειν και εμπνέεσθαι κρύβεται μια ίσως άγνωστη αλυσιδωτή αντίδραση. Το αποτέλεσμα της έμπνευσης -με όποιον τρόπο και αν εκφράζεται- μπορεί να αποτελέσει κίνητρο, να πυροδοτήσει σκέψεις και συναισθήματα, διαμορφώνοντας τις συνθήκες για μια νέα δημιουργία, μια νέα έμπνευση.

Εξαπλώνεται γεωμετρικά, διαχέεται στο χώρο αντιστέκεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας, καλύπτει την κάθε λογής πνευματική ή σωματική ανάγκη, οδηγώντας τελικά στην εσωτερική ισορροπία.

Η μαγική τέχνη του εμπνέειν και εμπνέεσθαι.

Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτέλεσε μια όμορφη κυκλαδίτικη παρέα.

image via Hengki Lee

To κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το προσωπικό blog http://ibisclub.blogspot.gr/ και συντάχθηκε με αφορμή την πρώτη συμμετοχή σε μαραθώνιο αγώνα, σε αυτόν της Ρώμης τον Μάρτιο του 2011.